Het gesprek vindt plaats in de kangoeroewoning die Dina Tersago deelt met haar man, twee zonen, twee pluskinderen én twee schoonouders in het groen van de Mechelse tuinbouwstreek. Ik stel me idyllische ochtendwandelingen voor, en lokale landbouwers die haar van op de tractor toezwaaien met hun boerenpet, een strohalm losjes tussen de kiezen geklemd.
In 2004 stapte je in een beeldig oranjerood bloesje De Hezehoef binnen om de eerste boeren te begroeten. Wat dacht je: hier gaan we dan voor de komende twintig jaar?
Dina Tersago (lacht): “Dat bloesje! Ik was net een stewardess: ‘De nooduitgangen bevinden zich links en rechts van de koeienstal.’ Bij de montage van Boer zkt vrouw – 20 jaar zijn ze me drie keer komen vragen: ‘Je vindt het toch oké dat we die beelden erin steken, hè?’
“Natuurlijk had ik niet zien aankomen dat het twintig jaar zou duren: wie dat had durven te verkondigen, zou ik smakelijk hebben uitgelachen. Je zíét in die eerste beelden hoe doodzenuwachtig ik was. Ik moest een reeks kaarsen aansteken met een lucifer, en het einde van mijn tekst moest samenvallen met de laatste kaars. De paniek in mijn ogen! En toch: niet één keer m’n vingers verbrand (lacht).”
Ben je de boerderijgeur nog niet beu?
“Nee, ik ben net gaan houden van de geur van mest. Enkel een varkensstal blijft een aanslag op de neusgaten.
“Op een boerderij arriveren voelt na al die jaren als thuiskomen, hoe hard de boerenstiel ook veranderd is. Hedendaagse boeren zijn niet meer de mannen van vroeger, die met de riek in de hand op het veld stonden. Ze dóén het nog graag, door de aarde wroeten met hun vingers, maar eigenlijk zijn ze moderne ondernemers geworden, bedrijfsleiders die waken over een almaar grotere oppervlakte waar alles machinaal gebeurt.”
Klopt het dat er in de loop der jaren al heel wat biggetjes en kalfjes naar je vernoemd zijn?
“Zeker! Wel nog geen enkel kindje, ik weet niet wat dat zegt over mij. Ik word ook vaak uitgenodigd voor een huwelijk of een babyborrel, en als ik kan, ga ik sowieso.”
Hoeveel boeren heb je sinds 2004 geholpen in hun zoektocht naar de liefde?
“122 in totaal.”
En hoeveel van hen hebben jullie effectief aan een lief geholpen?
(neemt er een grote map met cijfers bij en schraapt de keel)“Boer zkt vrouw heeft gezorgd voor elf huwelijken –waarvan twee gestrand – drie verlovingen en maar liefst veertig kinderen. Een mooie balans, al zeg ik het zelf.
“Niet iedereen is getrouwd, natuurlijk. Van onze 122 boeren hebben er nu (slaat de pagina om) vijfentwintig een relatie. Dat lijkt misschien weinig, maar het gaat dus om koppels die nog altijd samen zijn – jammer genoeg zijn er in de loop der jaren ook veel weer uit elkaar gegaan. Maar dan nog. Vijfentwintig relaties op 122 boeren, dat is een winstkans van 20 procent! Ik wil weleens een tv-programma zien dat beter doet.”
‘Toen ik Miss België was, grepen en knepen de mannen er niet naast. Grappend en zwanzend, dat wel, maar het werd allemaal getolereerd’
Wat staat er nog zoal in je map?
“Ik citeer uit mijn presentatietekst: ‘Meer dan 6.500 singles stapten mee in het liefdesavontuur van de boeren.’ (Blaast) 6.500, dat zijn flink wat vellen briefpapier.”
Waar ligt de aantrekkingskracht voor de mensen die zich inschrijven?
“De vrouwen die een brief schrijven, weten heel goed wat ze willen, meer dan bij andere datingprogramma’s. Vaak komen ze uit de sociale of administratieve sector: verpleegsters, zorgende of praktische types, die niet hun hele leven in een appartement in de stad willen wonen. Ze snakken naar de rust van het groen, naar een idyllisch lapje grond waar ze later hun kinderen kunnen opvoeden, en waar ze ’s avonds na het werk naar de zonsondergang kunnen kijken.
“Het idee voor deze kangoeroewoning heb ik bij de boeren gehaald. Ik zie vaak hoe hele families op hetzelfde perceel wonen. De zoon staat op het veld en de grootouders drinken koffie met koekjes terwijl ze op de kleinkinderen passen. Die warme gezelligheid wilde ik ook wel. Als onze kinderen nu thuiskomen, gaan ze eerst (wijst naar boven, waar haar schoonouders wonen) dáár aankloppen, om hun huiswerk te maken of te knuffelen in de zetel.”
Je hebt ook jarenlang de nazorg van het programma gedaan: je belde de kandidaten op om te vragen of alles oké was, of ze graag naar de aflevering hadden gekeken… Ik denk niet dat veel realitypresentatoren zoveel moeite doen.
“Iedereen krijgt mijn gsm-nummer, en als er iets is, mogen ze me altijd bellen. Ik vind het belangrijk om vroeger te komen of langer te blijven dan strikt noodzakelijk is voor de opnames. Dan drink ik graag een pint mee. We maken wel tv, maar het gaat over het leven van die mensen, hè? Na een moeilijk gesprek dat er stevig heeft ingehakt, kun je niet zeggen: ‘Allee, salu en de ballen!’”
Zijn er boeren geweest die vlinders kregen voor jou?
“Dat wil iedereen weten, maar het is nog nooit gebeurd. Ik ben de constante aanwezigheid, de goeie vriendin. Maar de boeren zijn enkel gefocust op hun brieven en hun vrouwen, niet op mij. Zwanzen, zeveren en soms eens hun hart luchten, dat doen ze. Maar avances maken: nooit.”
Een agrarisch fun fact: een beer, een mannelijk varken, moet weleens een handje worden geholpen om zeugen te kunnen insemineren. Wat is het gekste dat je al op een boerderij hebt gezien?
“Een beer melken, dat heb ik zelf nog niet moeten doen (lacht). Maar ik heb wel eens, lang geleden, mijn hand in het achterste van een koe gestoken. Als een koe zwanger is, moet de boer er namelijk af en toe met z’n hele arm in, om te voelen of het kalf goed ligt. De singles gaan daar enthousiast in mee, want die willen zich niet laten kennen. Voor ze het weten, staan ze met hun arm tot aan de schouder in een warme koeienanus – zelf ben ik maar tot aan mijn pols geraakt, dat was al glibberig genoeg.
“Ik heb ook eens een kalf mee ter wereld gebracht, met een keizersnede. Dan stond ik zwetend aan de poten te trekken. Je zou ervan schrikken hoeveel kracht je moet gebruiken. En die koe blijft gewoon staan, alsof er niks aan de hand is.”
Naar verluidt ben je weleens uitgevlogen wanneer boeren stiekem in de schuur stonden te kussen, zonder er tegen jullie iets van te zeggen. Gebeurde dat vaak?
“Uitgevlogen? Nee, zeker niet. Vriendelijk op de vingers getikt, dat wel (lacht). Ik vind: we hebben een vertrouwensband, dus we zeggen alles tegen elkaar. Als er iets gebeurt, wil ik het weten. Dat de boeren Marie-Harry en Olivier zestien jaar geleden tijdens de opnames op elkáár verliefd zijn geworden, zijn we pas op de reünie te weten gekomen. ‘We willen het niet aan de grote klok hangen,’ zeiden ze toen. Zeg! Die liefde is toch net léúk? Dan wil ik het niet een week later in de boekjes lezen.”
Daar zeg je het: de kandidaten stonden plots in alle gespecialiseerde weekbladen en werden bruusk in de luidruchtige draaimolen van de showbizz gestort. Zijn er kandidaten die het zich beklagen dat ze ooit met hun gezicht op televisie zijn gekomen?
“Nee, maar je merkt wel dat de bekendheid hen blijft achtervolgen. Voor Boer zkt vrouw – 20 jaar heb ik veel mensen opgebeld en de ene was al wat blijer om me te horen dan de andere (lacht). Er waren er veel die tegenstribbelden: ‘Nu word ik eindelijk niet meer herkend bij de bakker!’”
Wie zijn de boeren over wie je op straat het vaakst wordt aangesproken?
“Boer Fons in Frankrijk, de halve Tarzan die graag over zijn erf slingerde. Of cowboy William, de posterboy die massa’s brieven kreeg. Maar nog vaker komt boer Staf ter sprake, de knuffelboer die acht jaar geleden is overleden bij een verkeersongeval. ‘Dat is toch spijtig, hè?’ zeggen ze dan. Ik heb de laatste tijd vaak aan hem gedacht. Zijn zus Mia stuurde me onlangs een berichtje: ‘Ik ben aan het kijken naar Boer zkt vrouw – 20 jaar. Ik geniet er met volle teugen van, maar ik had hem zo graag nog eens gezien.’
“We hebben in de loop der jaren nog meer mensen moeten afgeven. Willy is gestorven, net als Wim Leroy uit Pepingen en Jan Tindemans uit het eerste seizoen. Willy was ziek, maar de meesten zijn overleden door een ongeval of andere wrede toevalligheden. Ze zitten voor eeuwig in mijn hart.”
Doen de boeren hun werk nog altijd even graag in deze tijden van protest?
“Ze werken met passie en overtuiging, maar mijn hart bloedt als ik zie hoe moeilijk het hun wordt gemaakt. Ze worden voortdurend gestraft, zonder positieve feedback en advies over hoe het nu verder moet. De wetgeving is niet duidelijk, ze vragen zich oprecht af wat ze moeten doen. Terwijl ze écht van goede wil zijn – die radeloosheid zie ik met lede ogen aan.”
Ben je weleens mee gaan protesteren?
“Ik krijg soms een berichtje: ‘We gaan daar betogen, kom je af?’ Maar dat heb ik nog niet gedaan. Ik wil hun gewoon een positieve stem geven, zoals we ook al doen met het programma. Het enige wat ik vraag, is dat er naar hen wordt gelúísterd, en dat we hen blijven steunen, bijvoorbeeld door lokaal en seizoensgebonden te kopen. De kwaliteit van hun producten is naar Europese normen enorm hoog.
“Ik hoor de boeren soms zuchten: ‘Ik weet niet of onze kinderen het bedrijf wel moeten voortzetten.’ Dan vind ik dat we niet goed bezig zijn. Een prachtig ambacht dreigt verloren te gaan. En wat dan? Al onze producten importeren uit God-weet-waar, dat is allesbehalve milieuvriendelijk.
“Wat me in die hele situatie nog eens zo hard opvalt, is het belang van een partner voor zo’n hardwerkende boer. We voelen dat veel boeren willen meedoen aan Boer zkt vrouw omdat ze al hun lasten niet meer alleen kunnen dragen. Ze zoeken een partner, ja, maar ook stéún.”
Zijn er programma’s die voor jou even belangrijk zijn geweest als Boer zkt vrouw?
“Ik amuseer me altijd, maar Boer zkt vrouw is mijn kindje. Ik ben er onlosmakelijk mee verstrengeld. Het is bovendien tweerichtingsverkeer: ik heb Boer zkt vrouw van in het begin mee gemaakt, maar Boer zkt vrouw heeft ook míj gemaakt tot wie ik ben.»
SUFFE RUPS
Wat is het grootste verschil tussen de Dina van nu en de Dina van twintig jaar geleden?
“Mijn innerlijke kalmte. Ik word nog altijd voortgestuwd door een zekere onrust, maar vergeleken met het begin van Boer zkt vrouw weet ik veel beter wie ik ben en wat ik wil.»
Je broer Hans drukte het zo uit: ‘Dina is meestal beredeneerd, maar heel af en toe doet ze iets zots.’
(lachje): “Ik ben iemand van extremen, ook al zou je dat op het eerste gezicht niet zeggen. Mijn leven heeft regelmaat nodig, maar tegelijk moet m’n slinger op tijd en stond eens goed kunnen doorslaan. Dan verlang ik naar een stroomstoot die me doet voelen: yes, I’m alive!
“Dat is de reden waarom ik in 2001 heb meegedaan aan Miss België. Ik was een brave, flinke universiteitsstudent, tot die ene periode waarin het me even te veel werd: ik had faalangst, ik lag in de knoop met mezelf… Toen heb ik een sabbatjaar ingelast. En plots dacht ik: weet je wat, ik doe mee aan Miss België! Mijn vriendinnen verklaarden me gek, en ook ík snapte er eigenlijk niks van. Ik wilde buiten mijn oevers treden, denk ik, en aan mezelf bewijzen dat ik geen suffe, saaie mus was.”
Wanneer heb je voor de laatste keer iets zots gedaan?
“In The Masked Singer. Ik dacht: waaraan ben ik nu weer begonnen? Toen ze dat masker dichtritsten, dacht ik dat ik zou flauwvallen. Maar achteraf kon ik alleen maar denken: ik heb het toch maar gedaan.”
Als tiener zat je in de jeugdbeweging en studeerde je pedagogie. Was je een geitenwollensokkentype?
“Ik was, laten we zeggen, een alternatief type én een geitenwollen sok. Ik droeg gebatikte T-shirts, luisterde naar Nirvana maar ook naar de ‘Knuffelrock’-cd’s, en op kamp verfde ik m’n haar rood. Eigenlijk wilde ik combat shoes, maar die kreeg ik niet van mijn ouders: het werden Kickers.”
Maar ook Miss Popular.
“Dat is het gekke: ik viel niet echt op, maar toch had iedereen me graag. Ik had altijd veel vriendinnen.”
Ken je het realityprogramma Beauty & de nerd nog? Eigenlijk was jij de beauty én de nerd.
“Ik zag mezelf helemaal niet als een beauty. Ik was een rups die zich pas tijdens Miss België heeft ontpopt. Als we uitgingen – pintjes drinken op de fuif van de VKSJ, dát was mijn leven – dan trok ik hoogstens een lijntje onder m’n oog, vrouwelijker werd het niet.”
Toen je Miss België won, wist je niet hoe je je eigen make-up moest aanbrengen.
“Nadat ik verkozen was, ben ik in vol ornaat in bed gekropen. Licht panikerend. Als ik die make-up eraf haalde, zou iedereen zich de volgende dag in de haren krabben: ‘Hebben we dát tot Miss België verkozen?’ (lacht)”
Tijdens de verkiezing kreeg je enkele dilemma’s die je in één minuut moest beantwoorden. Weet je nog welke?
“De grote Lionel Richie, die in de jury zat, ging meteen voor de filosofische diepgang: ‘Sugar or salt?’ Ik weet nog dat ik zei: ‘Zout, want ik hou van frietjes!’ En Paul Jambers, die me aansprak als Dino, wilde weten: ‘Abortus of ongewenst moederschap?’ Eerst weigerde ik te antwoorden, maar ik moest wel. Ik koos dan maar voor ongewenst moederschap, want op m’n 21ste was ik ervan overtuigd dat ik een geboren mama was – een overtuiging die sindsdien een niet onaanzienlijke knauw heeft gekregen (lacht).”
Ooit wilde je vier kinderen.
“Dat is ook gelukt, want ik heb naast m’n eigen zonen ook nog twee pluskinderen. Weet je, ik had nergens een uitgesproken mening over, behalve over het moederschap. Dáár was ik zeker van. Terwijl het moederschap natuurlijk net vereist dat je alle zogezegde zekerheid laat varen. Ik dacht stellig te weten dat je met een kind áltijd consequent moest zijn. Maar ik ben allesbehalve een consequente moeder! Op willekeurige dagen wordt ‘neenee’ plots toch ‘jaja’, zeker als ik moe ben.”
Nog even: je was een pre-#MeToo-miss. Tijdens je actes de présence kreeg je weleens af te rekenen met boertige venten.
“Het waren andere tijden. Veel mannen dachten dat een acte de présence een vrijgeleide was voor van alles en nog wat. Dan moest ik plots tombolalotjes verkopen, of waren er mannen die op hun been kletsten en vettig knipoogden: ‘Ik koop nog tien lotjes als je op mijn schoot komt zitten!’ Op de foto grepen en knepen ze er dikwijls niet naast. Toen werd dat – onder het mom van grappen en zwanzen – nog oogluikend getolereerd. Maar ik heb tenminste geleerd om van me af te bijten.
“Mensen vragen me vaak of ik spijt heb van Miss België. Helemaal niet! Je kunt je natuurlijk afvragen of zo’n missverkiezing nog iets van deze tijd is, maar voor mij kwam ze precies op het juiste moment. Voor de eerste keer in mijn leven slaagde ik erin om foert te zeggen tegen alles en iedereen.”
DIAMANTEN SLIPPERS
“Miss België heeft eigenlijk álles bepaald. Daarvoor had ik nul zelfvertrouwen: aan de universiteit was ik op den duur zo krampachtig bezig met goede punten te halen dat ik zelfs niet meer kon eten of slapen.”
Dat gaat ver.
(knikt) “Echt waar, eten lukte niet. Als ik examens had, gaf ik over. Het was geen eetstoornis, maar ik was zó perfectionistisch en ik had zó’n enorme controledwang dat ik moest oppassen. Voelde ik de controle wegglippen, dan begon ik mijn kot tien keer na elkaar op te ruimen: daar had ik dan toch nog grip op. In de middelbare school studeerde ik soms tot drie uur ’s nachts om toch maar elke letter uit het hoofd te kennen. Tot mijn papa kwam zeggen: ‘Dina, stóp ermee.’
“Ze noemden me weleens een strever, maar dat was ik eigenlijk niet. Ik wilde niet per se de beste punten. Maar de gedachte om te struikelen vond ik ondraaglijk. Wat als ik de eerste 299 pagina’s volledig kende, maar enkel vragen over pagina 300 kreeg? Dan zou ik dóódgaan, geloofde ik. Belachelijk, natuurlijk.
“(Verontschuldigend) Komt dit niet heel heavy en aanstellerig over? Ik wil ook niet de streber van de klas zijn die blijft zeuren dat perfectionisme haar slechtste eigenschap is en dat haar diamanten slippers te strak zitten (lacht). Het is allemaal al lang geleden, hè?”
Waarom zou het niet heavy mogen zijn? In James de musical zei je dat je nog altijd iets meesleept uit die periode.
“In mijn middelbareschooltijd voelde ik me heel eenzaam. Ik vond de wereld alleen maar overweldigend. In de klas stelde ik elke vraag tien keer omdat ik elk detail van de opdracht wilde begrijpen. Ik genóót ook, hoor. Maar ik heb me heel lang afgevraagd: wat is er toch mis met mij? Wat vóél ik? Waarom vind ik alles zo moeilijk?”
Ben je er ooit achter gekomen?
(twijfelt) “Vroeger werden er bij kinderen nog geen diagnoses gesteld. Op m’n 15de ging ik in therapie, maar daar kwamen ze niet verder dan ‘extreem perfectionisme’. Daar moest ik het dan mee doen – maar het luchtte wél op dat ik erover had kunnen praten.”
Als ze wel een diagnose hadden gesteld…
“Je wilt niet weten hoe vaak ik daarover al heb nagedacht (lachje). Mijn huis-, tuin- en keukenanalyse: ik had een aanhoudende angststoornis met een duidelijke scheut obsessief-compulsieve stoornis. Structuur en controle waren mijn manier om grip te krijgen op een ongrijpbare realiteit. Mijn kleren moesten op exact díé manier opgevouwen zijn, en soms moest ik mijn kleren vijf keer aan- en uitdoen vóór ik naar buiten kon. Maar voor alle duidelijkheid: nu is alles prima. Ik heb geleerd om mezelf terug te fluiten wanneer ik doorschiet. Het belemmert me niet meer.”
Je lijkt me niet het type om in zelfmedelijden te zwelgen.
“Nee, ik zal niet in een hoekje zitten te zuchten. Maar ik erken de zwaarte wel als ze er is. Als mijn jongste een rotdag heeft, zeg ik niet dat hij zich niet moet aanstellen. Nee, ik zeg: ‘Dat begrijp ik, jongen. Vóél je maar eens slecht!’ Dan kruip ik mee in pyjama onder het dekentje. Ik probeer mijn zonen wat te begeleiden, want misschien hebben ze wel hinderlijke karaktereigenschappen van mij geërfd, hè? En een perfectionist met faalangst komt dat niet zomaar even vertellen.
“Ik kon óók perfect sociaal zijn. Ik paste me aan, ik was graag gezien… Maar wat in mijn hoofd omging, dat toonde ik niet.”
Vind je het jammer dat je als puber nooit eens, om in de boerderijsfeer te blijven, het varken hebt uitgehangen?
(lacht) “Zeker! Als tiener zei ik tegen mezelf: ‘Waarom gooi je eigenlijk nooit eens een ruit in, Dina?’ Ik was zo ontzettend plichtsbewust. Op een fuif dacht ik dat mama ongerust zou zijn als ik te laat thuis was. Maar moet je daar op die leeftijd echt mee bezig zijn? Idem met jongens. Ik was te benauwd om een hand of een kusje te geven, want wat als ik die jongen achteraf toch niet zag zitten? Kortsluiting! Zo word je algauw een seut bij wie het vanbinnen knettert. Voor je het weet, zit je op kamp je haar rood te verven (lacht). Eigenlijk was Miss België niks meer dan een uitgestelde puberteit.”
Je bent in de ogen van Vlaanderen nog altijd de brave Dina Tersago.
“Weet je wat ze me vaak vragen? ‘Word jij soms boos?’ (Wordt terstond boos) Natuurlijk word ik boos! En als je mij die vraag nog één keer stelt…”
Word je weleens boos?
“Aargh! (slaat de boel kort en klein)
“In Over de grens vroeg Sergio Herman me of ik nooit de nood voel ‘om uit te breken’. Ik heb geantwoord: ‘Nee, het is goed zoals het is.’ Maar achteraf wist ik wat ik had moeten zeggen: ‘Ik breek al m’n hele leven uit!’ Alleen al het feit dat ik op tv kom, blijft een kleine overwinning.
“Elke keer als ik ja zeg op iets, gooi ik mijn hang naar controle overboord. Dan dwing ik mezelf om te denken: als de wereld instort, láát ’m dan maar instorten. Alleen is dat nooit gebeurd. Die grote bol is altijd blijven draaien, óók toen ik besliste om in badpak te defileren of in een libellenkostuum te zingen.
“Eigenlijk is mijn hele leven één grote daad van rebellie. Ik heb alleen het geluk dat die rebellie er bij mij nogal vrolijk uitziet (lacht).”
HEY, DIMMEN!
“Mag ik nog even aanstippen dat ik m’n tv-werk, hoe raar die carrièrekeuze ook is voor iemand met mijn persoonlijkheid, enorm graag doe?”
Mag ik dan gokken dat je het ook graag nog heel lang zou doen?
“Natuurlijk! In je interview met Siska Schoeters en Linde Merckpoel heb ik gelezen dat Siska de eerste vijftigplusvrouw wil zijn die een shiny floor show presenteert. Top! Ik hoop dat wij de generatie vrouwen mogen zijn die het verschil zullen maken – die rustig verder blijven doen zonder dat er spel wordt gemaakt omdat er ergens een onzichtbare, arbitraire leeftijdsgrens werd overschreden.
“Het mag tegenwoordig allemaal authentieker en echter op tv, en volgens mij komt die evolutie vooral vrouwen ten goede. Vroeger zat je als presentatrice in een keurslijf – een mooi kleedje, een toef make-up, sois belle et tais-toi. Ik kom uit een periode toen een tv-presentatrice nog een icoon was dat met vlekkeloos Nederlands de huiskamer binnenstapte, alsof ze uit een doosje kwam. Gelukkig is dat nu anders. Ik denk dat we die logge tanker van richting hebben doen veranderen. En dat pakweg Gloria Monserez zich nooit zal hoeven af te vragen of ze op haar 50ste nog wel op het scherm zal mogen komen.
“Het is misschien mijn eeuwige positivo die nu aan het woord is, maar ik denk dat de wereld ten goede verandert. Vandaag wordt er ons aldoor een geweten geschopt, en dat vind ik goed. Er wordt ons gevraagd om na te denken over wat we de generaties na ons willen meegeven. Welke waarden geef ik door aan mijn kinderen?”
Zeg jij het maar.
“Ik ben er allergisch voor wanneer ze uitspraken doen als: ‘Voetballen is iets voor jongens.’ Dan probeer ik met handen en voeten uit te leggen dat er misschien wel meer jongens zijn die voetballen, maar dat het daarom geen sport is die niet voor meisjes is bedoeld: ‘Mama kan wél voetballen, en ik ben ook een meisje.’
“Ik wil niet dat mijn zonen opgroeien met stereotypes en veralgemeningen. Als Thor morgen zijn nagels wil lakken en een kettinkje wil dragen: dóé maar. Hij mopperde vanmorgen: ‘Je hebt mijn lievelingsbroek niet gestreken.’ Waarop ik: ‘Hey, dimmen! Wil je het zelf doen?’ Hij is 6 jaar, maar hij heeft de kreuken er allemaal uit gekregen (lacht).”
Vroeger zei je dat je op zoek was naar een man die nu ook weer niet té veel deed in het huishouden.
“Ik zorg gewoon graag voor mensen. Maar die uitspraak mag je vergeten, want mijn man doet véél, en ik blijk dat ook nog eens bijzonder prettig te vinden.
“Soms merk je – bij de boeren, bijvoorbeeld – dat het klassieke rollenpatroon net zo goed kan werken. Veralgemeningen werken in geen enkele richting. Wil je als vrouw bij de kinderen blijven, dan is dat ook in 2024 perfect oké. De boeren weten elke dag hoe laat het eten klaar is, en die regelmaat stelt hen gerust. Ik vind het óók leuk om de kleren vrijwel symmetrisch – à la Dina – in de kast te leggen. Maar dat wil niet zeggen dat Wim op mij hoeft te wachten om de vaatwasser leeg te maken.
“Er is zoveel onbegrip. ‘Tegenwoordig moet álles maar kunnen,’ hoor ik weleens op café. Maar mensen die een relatie hebben met iemand van hetzelfde geslacht of die van geslacht veranderen, doen dat niet om uit de band te springen, hè. Laat staan om jou te koeioneren! Wat is dat nu voor iets? Als je dat echt zo verwarrend vindt, sla dan een praatje met hen: je zult zien dat het heus allemaal niet zo ingewikkeld is. Een beetje begrip en empathie, daarmee zouden we al ver komen.”
Als we dát oogsten met dit gesprek…
“…dan hebben we goed geboerd (lacht).»
© Humo